Dinsdag.

Gister avond kon ik echt niet slapen, mijn ouders hadden versite en ze vonden het raar dat ik al om half 8 naar mijn bed toe ging. Mijn moeder zal het vast wel weer vertelt hebben, ze vertelt het aan iedereen. maar ze denkt niet aan mij, donderdag naar de dokter en ik heb er helemaal geen zin in... En die dag ook nog een saai excursie naar een tweedewereld oorlogs ding. en vandaag lijkt het wel of alles fout gaat. Ik voel me elendig, heb nergens zin in... ja alleen in slapen.

 

Maandag.

Soms denk je dat je dag niet beter kan, en dan word je dag weer lekker verpest.

Blog.//

Ooiz blog dogs,

het lijkt wel of ik niet welke emotie ik kan tonen, het lijkt wel alsof ik een blok ijs ben.  Ik word boos om de gekste dingen, kan met haast niemand praten hoe ik me voel enz. mensen doen anders tegen me sinds dat ze weten dat ik pfeifer heb. Blegh ik word niet goed vanmezelf, en van andere.

Zaterdag, 7 april.

vandaag weer een nieuwe dag, met nieuwe kansen!Lachend Is het raar dat telkens als iemand in RL over je ziekte gaat praten, dat je dan niks meer kan zeggen. En als je op msn zit wel? Nou dat gebeurt nu dus al de hele tijd.  Op msn kan ik er gerust met iedereen erover praten, maar tegen de buurvrouw of andere mensen lukt het niet!

*zucht*

Vandaag ga ik ook beginnen aan een nieuw verhaal voor op de sims site. Nu moet je natuurlijk niet gaan denken dat ik dit allemaal heb verzonnen!

Samenvatting (en een hele previeuw voor de rest):

Prinses Monrose is helemaal gek op de tuinman (Judas). Helaas wordt ze uitgehuwelijkt aan een knappe prins met veel Cash. Monrose wil alleen maar met Judas trouwen en vertelt het aan haar moeder.. Waardoor grote problemen worden veroorzaakt!

 Ik hoop dat ik het verhaal snel af heb, zodat ik hem online kan zetten op de site. De aankomende tijd ga ik me alleen maar storten op mijn verhalen en niks anders! Ok ok ok en op mijn Tokio Hotel posters!

Kus

xAnSjJx

Hee Blog Dogs. //

Hee bloggers.

Het is goeievrijdag, en ik zit op school. Balúúúúh! We gaan dadelijk met de hele klas zwemmen, maar ik mag niet mee vanwege dat ene... Het  is best kut. Maja het is niet anders.

 

van middag meer!!!

Different.

Een paar weken geleden begon ik harstikke moe te worden, en heb me laten testen op Pfeifer en nog meer dingen.  Mijn moeder dacht dat het bloed armoede was, maar ik dacht al dat het pfeifer kon zijn. Want als je bloed armoede hebt, ben je toch al niet dik 2 maanden moe?  Deze dinsdag kreeg ik de uitslag en kreeg te horen dat ik pfeifer heb.  Ik vertelde het aan alle vrienden van de sims site en aan een goeie vriend van mij die is verhuist naar enschede *nog steeds erg verdrietig daarom*.  Mijn ouders deden heel gewoon, maar toch had ik het gevoel dat ze er niet over durfde te praten, net zoals sommige mensen van de sims site.  Die zelfde avond kwam er iemand aan de deur. Maar ik wist niet wie het kon zijn, want met de vriendinnen die ik had. Heb ik ruzie (met 2 gelukkig niet meer.)(ga nog wel om met een paar lieve meiden!). Dus ik naar de deur lopen, zag ik dat het Daniel was(vriend uit enschede) Toen gingen we nog een paar jongens van de ouwe klas ophalen, en leek het net een runie.

Woensdag 4 april.

Gister zat ik er helemaal over in dat ik pfeifer had, ik moest een briefje inleveren bij Mvr geurds (onze cooördinator) dat ik vrijdag niet mee mocht zwemmen (Dom, op goede vrijdag naar school -.-)  ze las het briefje en schrok er van dat ik pfeifer had. Verder wou ik het niemand vertellen, alleen aan mijn mentrix en de rest had pech. na een tijdje werken, kon ik mijzelf echt niet meer concentreren. Ik werd echt kei moe en kreeg buikpijn, en ging naar huis toe.  Toen ik thuis kwam, ging wat eten en ging naar boven.  eerst heb ik even geslapen.  Daarna heb ik televisie gekeken, en heb mijn hart uitbundig uitgehuilt. Eerst ruzie met mijn beste vriendinnen die ik nooit kwijt wou raken (nu nog steeds niet, ondanks de ruzie. *gelukkig met 2 niet meer*), en dan nog pfeifer. Ik kan het nog steeds niet geloven dat ik het heb.  Ik weet niet hoe ik me moet voelen en al.

Donderdag 5 april.

 Vandaag ging ik naar school en wachte op 2 meisjes waar ik in de pauzes mee omga. De meiden in de klas vroegen of ik echt pfeifer had.  Ik wist niet wie het hun had vertelt, en het leek wel alsof er een bom in mij ontplofte.. Ik wou het geheim houden!! Ik hoorde dat mevrouw geurds het had vertelt, en ik vond dat ze niet het recht had om te vertellen.  De rest van de dag voelde ik me echt dood moe, en wou het liefst naar huis gaan. maar vond dat ik door moest zetten.  De school was uit en ik ging dood moe op de fiets naar huis, toen ik thuis kwam zag ik dat de nieuwe Girlz! binnen was gekomen, heel erg enthousaist maakte ik hem open en begon meteen te kijken naar de posters(eindelijk zat er 1 bij van tokio hotel.) Ik begon van het begin naar achter te lezen en zag dat er een stuk over pfeifer in stond. Ik werd kwaad en gooide het blad weg, misschien wel wat over dreven. Maar ik was bang dat de aankomende tijd heel zwaar zou worden en al. Nadat ik 5delen van het blad had opgeruimd en naar boven gebracht. Ik gaf dino (mijn nieuwe hamster!) nog even aandacht en ging op de computer (mijn dagelijkse ding). En voelde me echt waardeloos. Een meisje van de sims site gaf mij een paar tips en vertelde dat haar vriendin ook pfeifer had/heeft.  vandaag ook deze blog! En eerlijk gezegt lucht het op om je verhaal kwijt te kunnen.  Het liefst wil ik doorgaan met alles wat ik doe, maar alles gaat veel langzamer.... en heb soms helemaal geen zin in iets. Ik wil weer dat het word als vroeger...